Chapter 11: FLIRT

[ Aiden's POV ]

I open my eyes, nakita kong pamilyar ang lugar na pinuntahan namin. Pamilyar masyado ang lugar na 'to dahil nakapunta na ko dito.

This is the house of Mam Alyson.

Pumasok kami sa garahe ng isang malaking bahay. Ang garahe, ang bahay, ang kulay ng bahay, ang mga halaman sa paligid at yung duyan-duyan na yun, lahat ng ito nasa entrance ng bahay lang ni Mam Alyson.

Nakapunta na ako dito noon.

Pagkatapos ng entrance examination day sa Shejina Academy, niyaya ako ni Mam Alyson na mag-lunch sa house nya. Dito rin namin pinag-usapan ang mga bagay-bagay tulad ng paglipat ko sa apartment, ang pag-quit ko sa bake shop, pati na rin nung una ko syang tanungin kung nandito rin ba si Kei. But unfortunately, wala sya nung time na yun.

-----

~Sandali, sino ba 'tong kasama ko?

Bakit nya ko dinala dito?

Bakit nya ko tinulungan sa mga lalaking bastos na yun?~

Hindi ko maintindihan pero iba na ang kabog ng dibdib ko.

Kinakabahan ako.

Ang bilis-bilis ng heartbeat ko. (#^.^#)

~dugudug-dugudug~

-----

Tinanggal ni motorcycle guy yung helmet nya. Nakilala ko sya kaagad.

Sya si Lenard, yung lalaking madalas kong makita sa academy …

Yung lalaking kasama ni Kei nang sunduin nila ako sa apartment …

Yung lalaking hindi nagsasalita …

Yung lalaking weird.

"Lenard?!", sinabi ko sa kanya habang nakatingin ako sa mga mata nya. (O_O)

~Gusto kong malaman kung bakit.~

"Don't call me LENARD.", nagsalita sya with a cold voice.

-----

He enter the house, then, sumunod ako sa kanya.

Pagpasok namin, dinaanan lang namin yung receiving area, at dumaretso sa may living room.

Nakita ko si Mam Alyson na nakaupo sa carpet habang nakapatong naman sa glass table yung laptop nya plus nanonood pa sya ng tv.

Tumayo sya at mukhang nagulat sa'king pagdating at kung bakit ako nandito.

"Aiden?! (O_O)

Anong ginagawa mo dito?", nakatingin sya sa'kin with a worry face.

"Kei, what's happen?", sabay nang palipat ng tingin nya sa taong kasama ko.

"She's in danger. Delikado ang lugar na pinili mong apartment nya. From now on, she's living with us. Sa guest room muna sya matutulog ngayon gabi." - Lenard.

"Aiden, anong nangyari? ('-~_~-')

Nasaktan ka ba? ('-~_~-')

May masakit ba sa'yo? ('-~_~-')

Oh my God!

Wait I call a police. (O_O)

Sandali nasaan ba yung phone ko?", nag-aalalang tanong sa'kin ni Mam Alyson.

Aligaga din sya nang malaman nyang delikado yung lugar ng apartment ko.

"No need to call a police, just prepare the food for the dinner. Ihahanda ko lang din ang guest room for her.", umakyat na si Lenard sa second floor.

-----

~Sandali …

May hindi ako maintindihan.~ (?_?)

"Mam Alyson, sya po ba si …?" - Aiden. (?_?)

"Yes Aiden, he is my younger brother, si James Keith.", then lumapit sya sa'kin.

"Ano ba nangyari?" - Mam Alyson. ('-~_~-')

"Ha?! (O_O)

Paanong naging sya si Kei, eh sya po si Lenard?! (?_?)

Mam Alyson, nakilala ko po si Kei pero HINDI sya.

Don't tell me, nagpanggap lang yung totoong Lenard bilang Kei. Pero bakit?" - Aiden. (?_?)

"I don't know either, my dear. Kilala ko si Lenard, kaibigan nila si Kei.

Ang alam ko, nakilala mo na talaga ang kapatid ko. But I think, NOT the REAL Kei, I think.

Ok, I call Lenard for the explanation for this. But let me know first, ano bang nangyari kanina?

Paanong naging delikado dun?" - Mam Alyson. ('-~_~-')

"Po?, ahmm …

May party po dun sa isang bahay na malapit sa apartment. Then, napagtripan lang po akong harangin ng mga lalaking nakainom. Pero don’t worry na po. Dumating din naman po yung mga tanod sa barangay.

Then …" - Aiden.

Pause.

"Dumating po si motorcycle guy, na hindi ko nakilala. Sya na po pala si Kei. Hehehe.", I smile, for the first time niligtas ako ng totoong Kei. (^_^)

"hay, ganun pala ang nangyari. Oh, sige sige, I prepare na lang ng dinner natin." - Mam Alyson.

"Ahmm, wait po Mam Alyson.

Pwede ko po bang kausapin si Kei sa itaas. May gusto lang po akong malaman." - Aiden.

"Ok, go ahead." - Mam Alyson.

-----

Umakyat ako sa second floor.

Malawak din dito sa taas katulad ng nasa ibaba. May mini sala sa gitna. May dalawang kwarto sa left at right side at may daanan pa dun sa may left corner ng second floor.

Then suddenly, nag-open yung door ng isang kwarto. Lumabas ang totoong Kei galing sa loob.

"Hey, here.", sinenyasan nya ako na pumunta dun.

Lumapit ako sa kanya.

Then …

Then, he grab my hand papasok sa kwarto.

"Ano … (O_O)

Lenard … (#^.^#)

I mean Kei … (>_<) (#^.^#)

Ahmm … (^.^;)

Ano …" - Aiden. (#^.^#)

"I said, don't call me LENARD!", nagsalita sya with his cold voice again.

"Ah … Kasi naman akala ko talaga ikaw si Lenard at si Lenard, sya si Kei.

Nagpanggap lang pala si Lenard bilang ikaw.

Eh … ano … bakit hindi mo sinabi kaagad sa'kin?" - Aiden.

"Please don’t say HIS NAME!", medyo tumaas na yung cold voice nya.

"Ha?!

Akala ko kasi si Lenard ay ikaw. Kaya ang alam ko, ikaw si Lenard at sya si Kei.

Ah ewan basta … yung Lenard na yun, HU-- …" - Aiden.

Bigla …

Bigla na lang nya akong hinawakan sa magkabilang balikat ko at isinandal sa pader.

Masyadong mahigpit ang hawak nya sa mga balikat ko. Medyo malakas din ang pagkakasandal nya sa'kin sa pader.

"I said, don't say HIS NAME!!!

Hindi mo ba narinig!

Hindi ako si LENARD!!!

I am JAMES KEITH!!!" - Kei.

He is a meter away from me.

Ang boses nya parang galit.

Hindi kumukurap ang mga mata nya na nakatitig sa mga mata ko.

May something na kakaiba sa mata nya at sa mga salitang binitawan nya.

~Pero …

Bakit hindi ko pa rin maintindihan? (?_?)

Ano bang meron? (?_?)

Bakit sya nagkakaganito? (?_?)

James Keith?~

"Aray … (^.^;)

Sandali … (^.^;)

Ano … (#^.^#)

Nasasaktan ako … (O_O)

Ano … (#^.^#)

Lenard … (#^.^#)

I mean Kei, (>_<) (#^.^#)

Bitawan mo ko.", totoong nasasaktan na ko. (#^.^#)

Humihigpit ang kapit nya sa balikat ko.

Nakikita ko sa mga mata nya na galit sya.

~Pero bakit? (?_?)

Bakit sya nagagalit?~ (?_?)

He glare at me so mad.

"Hindi ako si LENARD!!!

I am KEI!!!

Hindi ako sya!

I am KEI!!!

Ako si KEITH!!!

I am JAMES KEITH!!!

Ako si JAMES KEITH!!!

…

And you, stop flirting with LENARD because I am KEI!!!" - Kei.

Nagpantig ang mga tainga ko.

~Mas lalong bumilis ang heartbeat ko. (#^.^#)

~dugudug-dugudug~

Sobrang lakas na parang gusto ng lumabas ng puso ko.

Naiinis na ko sa kanya.

Ang higpit na nga ng hawak nya then sasabihin nya pa yun sa'kin, ako na FLi …~ \m/(>.<)\m/

Bigla nyang nilapit yung face nya sa face ko. Sobrang lapit na one inch na lang ang layo ng face nya sa face ko. And then, nakatitig sya sa mga mata ko.

~I want to move pero …~ (O_O)

His two hands crawl in my neck. Nakahawak na sya sa leeg ko.

At yung thumb nya, nasa pisngi ko.

He try to KISS me …

Sobrang lapit nya …

Hahalikan na nya ko …

But …

But then, I have power and strength to defense myself.

Mas malakas ako kaysa sa inaasahan ninuman.

I use my force to push him away.

Tinulak ko sya palayo sa'kin. Sabay tadyak sa binti nya. \m/(>.<)\m/

~Dapat nga sa part na sobra syang mamimilipit sa sakit. But I don't do that because of reasons.~

"AAAAAHHHHH!!!", I shout out loud up to my throat.

Sumigaw ako para na rin makakuha ng lakas sa mga sasabihin ko.

"HOY LALAKI!!!

Huwag mo akong sigawan. Naririnig ko lahat ng sinasabi mo. Baka ikaw ang hindi nakakarinig.

Ang sabi ko, akala ko ikaw si Lenard at ayun naman talaga ang sinabi nyo sa'kin di'ba.

Nung Monday nagkita na tayo.

Sinabi nya na sya si James Keith. Sya si Kei na kapatid ni Mam Alyson.

Sya yung taong pinasalamatan ko that time.

Pero ano …

ANONG GINAWA MO??", mabilis din tumulo ang mga luha ko sa mata na kanina pa gustong lumabas kasabay ng pagsasalita ko. (;_;)

Umiiyak na ko. (T_T)

Malabo na rin ang paningin ko pero sa kanya pa rin ako nakatingin.

Sa mukha nya na gulat na gulat sa mga sinasabi ko.

"Pero ano …

anong ginawa mo?

WALA!

Hindi ka nagsalita!

Hindi mo sinabi na ikaw si Kei. Ikaw si James Keith.

Parang … (;_;)

Parang pumayag ka na rin nun na sya ang kilalanin kong si Kei simula pa lang.

My God, Kei, I mean, Mr. James Keith …

Simula pa lang pinagmumukha mo na akong TANGA.

Tanga at sobrang hina na palaging ipapaalala sa'kin na wala akong kwentang tao.

Isang tao na hindi kayang pangalagaan at protektahan ang sarili.

Mr. James Keith, how dare you?" - Aiden.

Naiinis na talaga ako sa kanya pero umiiyak ako habang sinasabi ko ang mga salitang matagal ko ng gustong sabihin sa kanya.

"How dare you to say that word to me!

FLIRT!!!

Do you think, nilalandi ko si Lenard?

Do you think kung ikaw sya, lalandiin ko pa rin yung kinikilala kong Kei?

HA?!!!

MISTER JAMES KEITH, you are such a BAD MAN.

Hindi mo pa ko kilala. Kaya wala kang karapatan para husgahan ako!!!", I shout at him. \m/(>.<)\m/

"You just said na FLIRT ako!

Na malandi ako!

Na lalandiin ko lang si Lenard kahit alam ko na ngayon na hindi sya si Kei.

Ang sama mo, Mr. James Keith.

Ang sama sama mo!!!", umiyak ulit ako. (T_T)

-----

Sobrang dami na ng luhang lumalabas sa mata ko.

Hindi ko na rin makontrol ang sarili ko.

~Gusto kong sumigaw. Gusto ko syang sigawan.

Gusto kong sabihin sa kanya ang lahat. Dahil …

dahil hindi ko maintindihan.~

-----

"Huhuhu. Mr. James Keith, kahit kailan wala akong nilanding lalaki.

Kahit kailan hindi sumagi sa isip ko na manlandi ng lalaki.

Wala akong dahilan para gawin yun. Ayoko nga sa mga lalaki eh.

FLIRT?!

Paano?!

Paano ko nagawa yun? Ha?!

Mali man ang impression ko sa salitang FLIRT, pero masama kasi ang dating nun sa'kin eh.

HINDI kasi AKO yun, Mr. James Keith.

Huwag mo akong husgahan dahil HINDI mo pa ako lubos na kilala.

I am not what you think.

Gumanda lang ang mukhang 'to, akala mo na kaya kong akitin lahat ng lalaki.

But how?!" - Aiden.

Naiiyak na naman ako dahil unti-unti na akong nababalot ng aking nakaraan.

Bumabalik sa'kin kung ano ako dati at kung paano ako nakarating sa lugar na 'to.

"Tapos ano …

Ipamumukha mo sa'kin kung gaano ako katanga.

Kung gaano kami …", mas lalong tumitindi ang buhos ng luha ko sa mata.

-----

Yung mga sakit sa nakaraan, nilalamon na naman ako.

Nasa labas na ata ang puso ko at hawak-hawak ko 'to habang naka-fist sign ang kamay ko. \m/(>.<)\m/

~Pero …

Bakit ko nasasabi sa kanya ang mga 'to?

May kakaiba.~

-----

"Tapos ano …

Ipamumukha mo sa'kin kung gaano ako katanga.

Kung gaano kami kahirap para ikaw lahat gumastos ng pangangailangan ko.

Huhuhu. (T_T)

HINDI ko talaga MAINTINDIHAN, Mr. James Keith.

HINDI ko talaga MAINTINDIHAN.

Marami akong tanong na gusto kong malaman ang kasagutan.

Pero hinusgahan mo na ako sa isang bagay na hindi ko kailanman ginawa.

Paano pa kaya sa mga susunod na magkamali na talaga ako?

Anong gagawin ko?

Ayokong madisapoint kayo ni Mam Alyson sa'kin.

Tinutulungan nyo na nga ako. Tapos ano …", I cry so hard.

Naiinis na nga ako sa kanya pero naaawa ako sa sarili ko.

Kapag wala pala sila, malamang wala ako ngayon sa harap ng taong 'to.

"I'm sorry, Mr. James Keith pero simula pa lang ayoko ng tanggapin pa ang tulong mula sa inyong dalawa ni Mam Alyson.

Si Mam Alyson na lang ang alagaan mo, ang intindihin mo. Para hindi nya na sisihin pa ang sarili nya dahil sa aksidente.

May kasalanan din naman ako.

Hindi rin mangyayari yun kung hindi sa katangahan ko.

Kasalanan ko yun, kasalanan ko ang lahat.

Tama na yung tinulungan nyo akong magpagaling, lahat ng yun, utang ko sa inyo.

Ang laki na ng utang ko sa inyo pati utang na loob dahil sa pagiging concern nyo para sa kalagayan ko. Hindi ko alam kung paano ko kayo mababayaran.

I'm sorry." - Aiden.

~Siguro nga, ito yung mga salitang gusto kong sabihin sa kanya nung araw na nagkita kami.

Pero, unfortunately,  hindi ko napansin na ibang tao pala ang kaharap ko that time.~

-----

Ilang minuto rin ang katahimikan.

I'm crying and he staring at me. (T_T)

But suddenly,

my mind speak, I need to break the silence.

Yumuko ako.

I move my hands to wipe my tears.

I clear my throat para sa huling mga salitang babangitin ko.

Then, tinignan ko sya diretso sa mata.

And I said,

"Thank you. Thank you very much, Mr. James Keith.

I hope you will do my request. Please take care of Mam Alyson's feelings. Ayokong isipin nya pa yung aksidente.

Pero don't worry, gagawa ako ng paraan para mabayaran ko kayo.

Gagawin ko ang lahat ng ipag-uutos nyo sa'kin. Because …

Because I see you like my AMO, like Mam Alyson. Boss ko kayo kaya dapat ko kayong sundin.

Again, thank you very much for everything, Mr. James Keith." - Aiden.

-----

~Those are the words that I want to tell him from the very beginning.

Ayokong isipin nya na sinasamantala ko lamang ang kabaitan nila.

Ayong madisapoint sila sa'kin, so I'm very very good with them.~

-----

I move my two feet toward the main door of the guest room.

Gusto kong lumabas sa kwartong 'to.

Gusto ko nang umuwi sa apartment ko.

~Because any minute, tutulo na naman ang luha ko.~

I reach for the door knob but …

But suddenly,

Before kong maabot ang doorknob …

He grab my hands AGAIN.