Chapter 12: OK

[ Aiden's POV ]

From the moment I stop crying, isa lang ang gusto kong mangyari.

Gusto kong lumabas sa kwartong 'to.

Gusto ko nang umuwi sa apartment ko.

Kaharap ko sya. Kaharap ko ang taong hindi ko kilala …

Ang taong ginagawa ang lahat para sa'kin …

Mabait sya, katulad ni Mam Alyson. Ganito sila sa'kin dahil sa nangyaring aksidente.

Pero ang hindi ko maintindihan ay kung bakit sobra-sobra na ang pagtulong nila sa'kin.

At tsaka …

Kung bakit ganito na lang si Kei …

Kung bakit pakiramdam ko na galit sya sa pag-aakala kong sya si Lenard.

-----

Any minute, tutulo na ulit ang luha ko, iiyak na naman ako. So, I look for door knob.

I move my two feet toward the main door of the guest room.

I reach for the door knob but …

But suddenly,

Before kong maabot ang doorknob …

He grab my hands AGAIN.

-----

Yung left arm nya, nasa likod ng balikat ko. Yung right arm nya, nakapaikot sa waist ko. Yung head nya,  nasa right side ng shoulder ko at …

Yung lips nya near in my ear. Then, whispering something na hindi mag-sink-in sa utak ko.

"I'm sorry. I'm really sorry. Sorry na talaga. That's not what I mean to say. I'm really sorry. I'm sorry.  That's not what you think. I'm sorry." - Kei.

Nakadikit yung face ko sa chest nya. My body was too close in his body. We were too close to each.

He is hugging me. Hugging me tightly. Yakap-yakap nya ko habang nagso-sorry sya. Pero this moment,  hindi talaga mag-sink-in sa utak ko yung mga sinasabi nya.

-----

I smell the scent of his body. Yung perfume na napakabango, na sa tingin ko, nakadikit na ata yung amoy  sa suot nyang t-shirt.

I turn my head to the right side para makahinga ako ng maluwag. But still, I can't breathe.

Hindi pa rin ako makahinga. Dahil na rin siguro sa nararamdaman ko.

~Umiiyak ako kanina at ngayon yakap-yakap nya ako. So, what do you expect me to feel right now?~

Kinakabahan ako.

~dugudug-dugudug~

Bumibilis pa rin ang heartbeat ko.

~I don't know what will I do?~

-----

I try my best para itulak sya palayo sa'kin. I use my two hands, hawak-hawak ko yung waist nya at  tinutulak palayo sa'kin.

Pero parang hinihigop nya ata yung lakas ko kanina. Yung strength ko nababawasan, dahil na rin siguro  sa pag-iyak ko kanina.

~Nakakapagod kayang umiyak.~

I use my force to push him away again but parang magnet ata yung katawan nya at ayaw nya akong  bitawan sa pagkakayakap nya sa'kin.

-----

Two, three or five minutes na ata nya akong yakap-yakap at paulit-ulit pa rin syang nagso-sorry sa'kin.

~I think he is crying right now.~

"Sorry … Sorry … Sorry … Sorry … Sorry …" - Kei.

♪♫♪
Sorry Sorry Sorry Sorry
Naega naega naega meonjeo
Nege nege nege ppajyeo
Ppajyeo ppajyeo beoryeo baby
♪♫♪

"Ok …

It's ok …

Ok lang …

Ok lang ako …" - Aiden.

I'm not crying anymore. Nagawa ko na ngang isipin yung kanta ng Super Juniors.

Naramdaman ko na rin yung last drop ng tears ko sa gilid ng mata ko. I close my eyes. I try ko feel his  body. I move my hands around his waist. Nakayakap na rin ako sa kanya. Ilang seconds lang din yun. Kasi  yung mga kamay ko bigla na lang bumitaw sa pagkakayakap sa kanya.

Blanko na rin pala ang paningin ko. Mas lalong humina yung katawan ko. Mawawalan ako ng malay any  minute, then magsha-shut down na yung utak ko, but the last words that I said,

"I'm ok."


[ Alyson's POV ]

Naririnig ko ngayon ang pagtatalo ni Aiden at ng kapatid ko. Aiden was crying. Naramdaman ko kung  paano sya nasaktan sa sinabi ng kapatid ko.

~Naman kasi si Kei. Haist~

Mas lalo lang tumindi yung iyak nya nang sabihin nya na yung mga sakit sa puso nya na matagal na pala  nyang tinatago sa'kin. I told her na sabihin nya sa'kin lahat ng nararamdaman nya because gusto ko  syang tulungan para gumaan yung mga feelings nya. And at the same time, I want to know her more.

I told the Prinz Küssen that she was the most treasure girl for my younger brother. So that means, hindi  sya pwedeng masaktan, physically and emotionally. Reasons are everything in the past.

Yung sakit na yun, I was too careless that time kaya nangyari yung aksidente. Then ayun, the doctor  detect his illness na ang katotohanan ako ang may kasalanan.

But then, Aiden and her family were so very kind. Ako pa rin pala ang iniisip nya. She thinks about my  feelings. Yung feelings ko na …

Ako lahat ang may kasalanan sa mundo …

Ako ang sumira sa buhay nya noon …

Ako ang dahilan kung bakit natatakot ang lahat na baka mawala sya anumang oras …

Ako ang dahilan kung bakit ganyan ang nararamdaman nya.

She said na alagaan na lang ako ng  kapatid ko, which is, in the first place, hindi ko nagawa kay Kei. He  lived in the other country. Kinuha sya ni lola para mapagaling sya sa trauma nung nakaraan.

Tumira ako mag-isa sa mansion pero minsan umuuwi si Dad sa bahay galing business trip nya sa ibang  bansa. Saglit lang yun, kaya my Dad told me that matuto na daw akong mag-isa.

Tama sya, that moment, sarili ko pa rin ang sinisi ko kung bakit nangyayari 'to sa'kin. Everything was  happened in the past.

-----

Yung commotion ni Aiden sa loob ng guest room nawala na. Then,  I saw my reflection on the mirror na  umiiyak na din pala ako. I wipe my tears.

~Si Aiden talaga, palagi nya na lang akong napapaiyak, kasi naman, nag-aalala din pala sya sa feelings ko. ~

That's why, hindi ko rin sya kayang pabayaan na lang. She is the most treasure girl for my younger  brother. Kaya lahat ng bagay gagawin ko para sumaya sila dahil kasalanan ko kung bakit nangyayari 'to.

Bumaba na ko mula sa second floor. Alam ko naman na hindi pa bababa yung dalawa para kumain.

Dahil umiyak ako kanina, ikakain ko na lang 'to. I prepare the food for us.

~Masama kayang pinaghihintay ang pagkain.~

-----

Eleven in the evening.

Mahigit two hours na rin nung marinig ko ang usapan nila Aiden at ni Kei. Hanggang ngayon hindi pa rin  sila lumalabas ng kanilang kwarto. Lumabas si Kei sa guest room pero dumaretso naman sya sa kanyang  kwarto. Si Aiden naiwan pa rin sa loob ng guest room. Gusto ko sanang pasukin sa loob si Aiden, pero 'di  ko naman alam kung ano ang sasabihin ko sa kanya.

Nakahiga na ko sa kama ko. Dina-dial ko yung number ni Tayler Yuan. But suddenly, nag-ring yung phone  ko. Kapatid ko yung tumatawag.

~Bakit naman sya tatawag eh nasa second floor din naman sya.~

I answer the phone.

"Hello." - Alyson.

"Puntahan mo sya sa guest room. Hindi pa sya kumakain hanggang ngayon, nakatulog kasi sya kanina." -  Kei.

"Ok, lalabas na ko ng kwarto .

Ok lang ba sya?

I mean Ok na ba sya ngayon?", pati sa kapatid ko, hindi ko rin alam kung ano ang sasabihin ko sa kanya.  Kaya ito na uutal pa ko at nagmamadaling pumunta sa guestroom.

~Wala akong narinig na sagot sa kanya, kung ok lang ba si Aiden.~

Lumabas na ko ng kwarto ko, katabi lang ng kwarto ko yung guestroom dito sa second floor. Nasa labas  na rin pala si Kei, nandun sya sa isang corner, hawak-hawak yung phone nya. Kumatok ako sa pinto ng  guestroom.

"Aiden, si Alyson 'to. Papasok na ko.", pumasok na ko sa guestroom kung nasaan si Aiden.

I see her lying in the king size bed. Akala ko natutulog pa rin sya pero she moves at umupo na sya.

"Sorry po Mam Alyson, nakatulog po kasi ako." - Aiden.

"Kumain ka na ng dinner, pass eleven na, hindi ka pa rin kumakain.  Ihahanda ko lang yung food for you.  Be sure na bababa ka na." - Alyson.

"Its ok Mam Alyson. Ako na lang po ang baba. Ako na lang po ang maghahanda ng pagkain ko. Nasa  kitchen naman po yun di'ba. Matulog na po kayo. Ok na po ako.", she said habang tumatayo at papalapit  sa'kin.

"Ok sige. Be sure na kakain ka ng madami dahil masarap yung niluto ko. Nasa refrigerator yung food. I- oven mo lang para mainit." - Alyson.

"Ok po." - Aiden.

Pareho kaming lumabas ng guestroom. Bababa si Aiden at ako papasok na sa kwarto ko.

Alam kong ok na sya. She's back to the normal girl with her loving and sweet smile.

"Aiden, eat well and good night."

Then I see her smiling at me, then I smile back.


[ Aiden's POV ]

♪♫♪
'Di mo na mababawi iniwang sakit
Sa mga salitang binitiwan mo
Hindi ba't ikaw na rin ang nagpasya, nagtakda
At siyang unang umiwas
Bakit nga ba ako 'yong pinaasa?
♪♫♪

Next.

♪♫♪
Oh.... 
'wag na 'wag mong sasabihin
Na hindi mo nadama itong
Pag-ibig kong handang
Ibigay kahit pa kalayaan mo
♪♫♪

Next.

♪♫♪
I wanna be blown away
I wanna be swept off my feet
I wanna meet the one who makes it hard for me to breathe

I wanna be lost in love
I wanna be your dream come true
I wanna be scared of how strong I feel for you

Just call me beautiful, Call me beautiful
Call me beautiful, Call me b-e-a-utiful
♪♫♪

~Haist STOP!!!~

Nagising ako dahil sa tugtog mula sa cellphone ko. Nakakabit na kasi sa'kin yung earphone ng cellphone  ko at pinapatugtog yung playlist ko.

Unfortunately, kanta pa ng Spongecola ang una kong narinig. Pang-asar pa kaya, 'DI MO NA MABABAWI, yung song na una kong narinig.

I press the button for the next song, WAG NA WAG MONG SASABIHIN by Kitchie Nadal.

~Ha?! Ha?! Ano 'to na nanadya ba talaga?~

Next song, B-E-A-U-tiful by Megan Nicole.

~Tsk. Ayoko na!

STOP!!!~

Tinanggal ko yung earphone sa tainga ko. Umupo ako mula sa pagkakahiga ko. I check for the time. Pass eleven na pala.

-----

Parang kanina lang, maraming luha na naman ang iniyak ko. Ang sakit ng puso ko, naramdaman ko na naman. Kanina lang, pinagsalitaan ko ng masama si Kei. Nasaktan kasi ako sa mga sinabi nya.

Sadyang maraming bagay lang talaga ang hindi ko maintindihan. Naguguluhan pa rin ako kung bakit ganun na lamang magre-act si Kei. At tinawag nya pa aking FLIRT, which is ayoko talagang marinig mula sa mga lalaki.

Grabe naman kasi ang pagdi-discribe nya sa'kin as FLIRTING with Lenard, which is again, akala ko naman  talaga, si Lenard si Kei.

~Ok. Aaminin kong gwapo si Lenard at sikat na sikat din sya sa academy.~

Actually, naririnig ko lang naman yung pangalang LENARD sa tuwing nasa comfort room ako. Sya kasi ang palaging pinag-uusapan ng mga girls sa comfort room.

But then, ang face na alam ko dati na topic nila ay ang face ng totoong Kei.

So in short, napaniwala ako ng fake na Kei, which is, si Lenard talaga, na sya yung lalaking gustong-gusto ko nang makita.

Gusto kong makilala si Kei sa kadahilanang magtatanong ako kung bakit nila ito ginagawa sa'kin. Palagi lang sinasabi sa'kin ni Mam Alyson na dahil daw sa kapatid nya kaya lubos-lubos na lang ang tulong na nakukuha ko sa kanila. Kahit nga itext ko sya kung anong dahilan, wala naman matinong sagot ang nakukuha ko galing sa kanya.

-----

Ngunit ngayong kilala ko na ang totoong Kei,

I don't know kung paano ko pa sya haharapin,

Kung paano ko pa sya tatanungin,

Kung paano ko pa sya pakikisamahan,

At kung paano ako gagalaw kapag kaharap ko sya.

~Ayokong mag-assume ng maraming bagay-bagay. Hindi pa time para sa assuming part.~

-----

Humiga ulit ako sa kama. I close my eyes para na rin damhin ang lambot ng kama.

I clear my mind, ayoko munang isipin ang mga nangyari na. Bahala na ang tadhana ang magpa-alalang muli sa'kin.

Knock knock.

"Aiden, si Alyson 'to, papasok na ko." - Mam Alyson.

Dali-dali akong bumangon at lumingon kung saan galing si Mam Alyson. Sinabi nya sa'kin na kumain na  daw ako at paghahanda nya pa ako ng foods pero pinigilan ko sya. Tumayo ako at sinabi kong ako nalang  magpe-prepare ng food na kakainin ko.

"Its ok Mam Alyson. Ako na lang po ang baba. Ako na lang po ang maghahanda ng pagkain ko. Nasa kitchen naman po yun di'ba. Matulog na po kayo. Ok na po ako.", I said.

Alam ko kasing nag-aalala na sya sa'kin. Ngumiti ako sa kanya na parang walang nangyari.

~Oo, wala na ngang nangyari.~

Masaya akong makita si Mam Alyson ngayong gabi. Nag-aalala sya, at the same time, napangiti ko na rin sya.

Nabago na yung mode ko na malungkot at naiinis kanina. Ngayon masaya akong lumabas sa guestroom  kasama si Mam Alyson from the first place, napakabait pa rin sa'kin.

"Aiden, eat well and good night." - Mam Alyson.

"Good night na rin po. Sweet dreams." - Aiden.