Flashback for Kei's point of view from Chapter thirteen.
[ Kei's POV ]
Before pa man syang magising ng tuluyan, lumabas na ko ng guest room.
A little more minutes, I call my sister para sabihin sa kanya na …
"Puntahan mo sya sa guest room. Hindi pa sya kumakain hanggang ngayon, nakatulog kasi sya kanina."
-----
I know its hard to tell na elder sister ko sya, pero once I tell her kung ano ang gagawin, lagi nya naman yun sinusunod.
Nang makalabas na sya, dumaretso na sya sa loob ng guest room. I go downstairs, dumaretso sa kitchen. I don't know pero gusto ko syang i-prepare ng food na kakainin namin dalawa. Hindi pa rin kasi ako kumakain.
A little more minutes, narinig ko na yung footsteps galing sa itaas. I feel na si Miss Allonza na nga yung bumaba.
"Sit down, just wait for a minute, matatapos na 'to", I said kahit na nakatalikod ako sa kanya.
-----
While we were eating the food, napakatahimik ng paligid at kalansing lang ng kutsara't tinidor ang ingay na maririnig sa loob ng dinning area.
She is so quiet. She do not talk kahit single word.
Pareho kaming hindi nagsasalita, dahil siguro sa nangyari kanina.
~Awkward moment.~
-----
Malapit na kaming matapos kumain, tsaka na ako ulit nagsalita.
"Around twelve midnight, uminom ka na ng gamot mo." - Kei.
"Hmmm." - Aiden.
-----
12:26 AM
Hindi ko alam kung iti-text ko pa sya kung naka-inom na ba sya ng gamot. Gusto ko syang tawagan para ipaalala sa kanya about sa medicine na kailangan nyang inumin. Pero, kung gagawin ko naman 'to, baka magtaka lang sya kasi nasa iisang bahay lang naman kami pareho.
Para makasigurado na nakainom na sya ng gamot, pumunta ako sa kwarto nya.
"Are you done drinking your medicine?" - Kei.
"Ha? Ano kasi …
Hindi ko dala yung gamot ko kaya 'di ako naka …" - Miss Allonza.
"WHAT?! Are you insane! haist!", I run towards the door.
Nagulat ako sa sinabi nya.
~Sira ba talaga sya! Hindi nya pwedeng palagpasin ang pag-inom ng gamot. haist!~
I run towards to my room, pumasok ako dito at kinuha ang bag pack na nasa kama. Kinuha ko sa loob ng bag yung small paper bag na may laman na mga gamot.
~You know, in case of emergency, lagi akong may baon na mga gamot for her. Kailangan kong maging prepare palagi sa tuwing ganito ang eksena.~
I have a bottle of water na hindi ko pa nabubuksan. Kasama ng small paper bag at yung bottle of water, bumalik ako sa guest room.
~Haist! What this! How could you …~
"Hoy! Don't sleep yet!
Here, inumin mo na 'to.
Ang sabi ko naman sa'yo na 'WAG NA 'WAG KANG MAGPAPALIPAS NG ORAS NA 'DI KA PA NAKAKAINOM NG GAMOT MO.
I told you na kahit magaling ka na, you should drink your medicine on time.
Haist! Ano ka ba?
Be careful naman sa sarili mo.
There's the bed, at hindi dito sa sahig. Bubuhatin na nga kita." - Kei.
I see her lying in the floor.
Ayokong magpahalata sa kanya na sobra na akong nag-aalala sa kanya.
~Sino ba naman ang taong hindi magugulat sa nakita nyang nakahandusay sa sahig na parang gulay na hindi makagalaw.~
She is so sick on that position. Thirty minutes ba naman ang nakalipas na hindi sya naka-inom ng twelve o' clock medicine nya.
Hindi sya pwedeng magpalipas ng oras na hindi sya nakaka-inom ng gamot ON TIME. Its because, bilin ng doctor na on time palagi ang medicine hours nya. If not, this will happen.
-----
There's a case na nasa apartment lang sya nung mga time na nakalipas ang oras na hindi sya nagre-reply sa text ko. I told her na sa tuwing makaka-inom na sya ng gamot, she must always text me about that.
Then, one day na no reply from her, I immediately run towards to her apartment, para lang pa-inumin sya ng gamot. The reason why she didn't know me until now, nakasuot ako ng helmet when I enter sa apartment nya.
Also because, she can not remember anything sa tuwing mawawalan sya ng malay.
-----
Parang lantang gulay na sya nang buhatin ko pabalik sa bed. I talk to her, pero wala pa din syang malay.
Chineck ko yung heartbeat at breathe nya through her nose, pero the same pa din. Hindi ko pwedeng ulitin ang first aid na ginawa ko kanina lang dahil kailangan pa munang lumipas ang six hours bago ko muling ulitin yun.
-----
I'm careless.
I'm sitting beside her again. Nakahawak ako sa mga kamay nya habang natutulog sya.
~Napapa-isip ako kung ganito na lamang ba ang kailangan kong gawin para maging ok na sya palagi.
Hindi ko naisip kanina na hindi nya dala yung twelve o' clock medicine nya, dahil nasa apartment nya lang yun.
Hindi ko naisip na magiging ganito pala ang eksena if I force her to stay beside me.
Haist!
How dare me to do this to her?!~
-----
I stay all night here sa guest room, sitting beside her and holding her hands.
Hindi ako inaantok. Nakatingin lang ako sa kanya. Binabantayan sya sa mahimbing nyang tulog.
I check for the time, it's six o' clock in the morning. Ginising ko sya para inumin yung gamot nya for this time.
"Wake up, drink this.", medyo inaantok pa sya nung iniinom nya yung gamot.
Tsaka sya ulit nakatulog. This time, alam kong hindi nya na ako kailangan. I get her phone para i-set yung alarm clock. Then, tsaka ako umalis sa tabi, for a while.
-----
Time to go to the academy.
Nakita ko si Miss Allonza na galing sa second floor at suot-suot ang damit na binili ko. I buy that last month kasi, in case of emergency or maybe gusto ko lang bilhan sya nun. But I tell my sister na sabihin kay Miss Allonza na sa kanya yun damit.
"Aiden, sabay pala kayo ni Kei pagpasok sa academy.
And then, mamaya pala pag-uusapan natin yung paglipat mo ng apartment." - Miss Alyson.
"Ha?!
Wait po, anong paglipat ng apartment?
Mam Alyson, ok pa naman po yung apa …" - Miss Allonza.
"Let's go.", I said with my cold voice.
"Eh?" - Miss Allonza.
"Oh sige sige na, kaya nga sabi ko, mamaya na natin pag-usapan yun eh. Pumasok na kayo, baka mahuli pa kayo nyan." - Miss Alyson.
-----
Dina-drive ko yung kotse papuntang academy. Nang makarating na kami sa tapat ng isang building, pinark ko na yung kotse.
Parang nagmamadaling lumabas si Miss Allonza.
~Hindi ko alam kung bakit.~
Nang makalabas na rin ako, nakita kong palapit samin yung Prinz Küssen.
"Good morning, Aiden.
Tinixt kita na susunduin kita ngayon, pero nung nandun na ko kanina sa apartment mo, wala ka na daw.
So, meaning nun, si K … este si Lenard pala ang nagsundo sa'yo.", si Lenard nagsalita and pretending pa rin sya na sya ay AKO.
"Mr. Lenard, alam ko na po na ikaw talaga si Lenard.
So, I stop pretending to be him. Ang hirap kasi, nagmukhang tanga pala ako lately." - Miss Allonza.
"Ha? Ano? I can explain. Ganito kasi yun …" - Lenard.
"Come on, Miss Allonza. Mag-start na yung klase.", I said to interrupt them.
Si Lenard, mukhang lalapit pa ata kay Miss Allonza para mag-explain.
~I don't know, pero ayokong mangyari yun.
Maybe because, ayoko syang makita umiiyak na naman.~
-----
Pumasok kami sa loob ng building kung saan sa room 7-D ang unang class namin. But then, hindi ako sumabay kay Miss Allonza papunta sa classroom. Pinauna ko na syang pumasok tsaka ako umalis ulit sa building na 'to.
Dumaretso ako sa Administration Building kung saan nandun ang KISS ROOM. I enter the room, at nandun na rin sila Lenard, Vince, Terrence, Nate, at Dave.
"Hey Kei, paano nalaman ni Aiden na ako si …", bungad sa'kin ni Lenard.
Hindi ko sya pinansin. Dare-daretso lang ako papunta sa office ko, ang area kung saan ako lang ang maaaring pumasok.
Bitbit ko ang malaking bag pack na may lamang importanteng gamit in case of emergency. Nilagay ko 'to sa loob ng isang cabinet at tsaka ko naman kinuha ang isa pang bag. Itong bag na 'to ang gagamitin ko para sa school works sa klase ko.
After that, lumabas na ako sa loob ng office. Nandun pa rin sila at si Lenard naghihintay pa rin ng sagot sa mga tanong nya sa'kin kanina.
"Just wait until mamaya, sya na mismo ang magsasabi sa inyo kung bakit.
Don't make hard with her." - Kei.
-----
Naglalakad ako sa hallway nang may bumati sa'kin.
"Sir Maurier, papasok na po ba kayo sa first class nyo? Ako nga pala ang professor nyo sa history, Professor Rica.", she extend her right hand towards me.
"Room 7-D, if you want to be late, be sure na hindi pa ako nakakapasok ng classroom. Or else, nakakahiya naman sa mga estudyante mo na late na nga akong papasok, mas late pa sa'kin ang professor ko." - Kei.
With my cold voice, sinabi ko yun sa professor ko kahit na I know na three minutes pa lang akong late sa klase ko. Then, I see na mas binilisan nya yung paglalakad nya papunta sa room 7-D.
-----
When I about to enter the room, I saw her.
~I saw her beside that MAN.~
Nagsimulang maglakad ang mga paa ko papunta sa kinauupuan nya.
I look at her, tsaka ko tinignan yung lalaking katabi nya.
"Get out. Change your seat. That's my seat." - Kei.
"Ha? Ok sir."
"Wait!" - Miss Allonza.
~Why did she say that?!~
To my surprise, pinigilan nya yung pag-alis ng lalaking katabi nya. Hinawakan nya yung bag nung guy.
~Why are you like that?!~
"Ano? Bakit ka lilipat?
Saan ka uupo? Sasama na …" - Miss Allonza.
"SHUT UP!", I shouted.
I shouted again, sinigawan ko naman sya. Hindi ko napigilan na sigawan syang muli, pero …
~I really don't want na ipagpatuloy nya yung sasabihin nya.
She wants to join with that guy.
I don't know.~
Hinawakan ko ang kamay ni Miss Allonza, kasabay nun ang pagtanggal ko sa kamay nya na nakahawak sa bag nung lalaking katabi nya.
~I thought she's surprise when I yelled at her once again.~
Lumapit naman yung professor for telling us na …
"Sir Maurier, pasensya na po kayo sa kanya. Bago lang po sya dito.
Gusto nyo po, ipalipat ko na rin sya ng upuan.
Ok, let see, Miss Allonza, dun ka na lang sa bandang …" - Professor Rica.
"NO! Dito lang sya. Just do your job." - Kei.
----
Back to normal yung boses ko, cold voice. Umupo ako sa upuan kung saan katabi ni Miss Allonza.
I look at her. Iniwas nya yung tingin nya sa'kin, maybe because, sariwa pa sa memory nya yung pagsigaw ko sa kanya kani-kanina lang.
~And that's something na I feel sad.
I did a wrong move once again.~
"Miss Allonza.", I call her.
Lumingon sya with her sad face.
Tumungo ako sa desk nang nakaharap sa kanya, then, I said …
"Sorry, I'm really sorry.", then, I close my eyes.
Alam kong lalamunin lamang ako ng maling nagawa ko.
I yelled at her once again. I don't know why I did that.
Basta alam ko lang, ayokong makita syang nagkakaganyan.
~Because of what I did, baka unti-unti lamang syang mawala sa tabi ko.
I want to do something that will back all the things happen to us back then …
Yung ok kami kahit hindi nya pa ako kilala noon.~
-----
I close my eyes.
I know I can sleep now.
Beside her, I can rest when she's awake.
Sa tansta ko, mga three hours akong makakatulog sa pwesto kong 'to, nakatungo sa desk nang nakaharap sa direksyon ni Miss Allonza.
"Miss Allonza, don't go when I'm sleeping. Gisingin mo ko after three hours. And …
I'm sorry again." - Kei.
Without looking at her, I know I can sleep now because she's awake.
And beside me, she will be fine.
[ Aiden's POV ]
"That's all for today. Be sure you have your partner with you by next meeting. Do your assign topics, ok. Bye." - Professor Rica.
Maagang nag-dismiss ng klase si Professor Rica. It means na two hours pa bago yung next class ko
~Magla-lunch na ba agad ako?
Hmmm … Let me think … Hmmm.~
Napatingin ako sa left side ko kung saan nakaupo dati yung katabi kong si Troy. But, sa ngayon hindi si Troy ang nasa tabi ko.
Tatayo na dapat ako, ang kaso may biglang um-echo sa tainga ko.
~Ang weird.~
"Aiden, sabay tayo mag-lunch, do you like?" - Troy.
"Ha? Hindi pa ko magla-lunch, may gagawin pa pala ako eh. Sige mauna ka na lang. Salamat." - Aiden.
Niyaya ako ni Troy na mag-lunch pero 'di ako pumayag.
You know why? Kasi naman …
-----
I look at the man beside me. Hanggang ngayon tulog pa din sya. Nakatungo sa mga braso nya na naka-cross sign sa desk. Nakaharap pa din sya sa direksyon ko.
Lumingon-lingon ako sa paligid ng classroom. Unti-unti na rin na nagsisi-alisan yung mga tao.
Then, two to five minutes na ang nakakalipas, tsaka lang nawala na totally yung mga tao …
But not us. Nandun pa din sya, natutulog sa tabi ko.
"Miss Allonza, don't go when I'm sleeping. Gisingin mo ko after three hours. And …
I'm sorry again." - Kei.
~hay~
-----
Maaga nga ang dismissal ng klase ni Professor Rica, pero I need to wait pa ng isang oras para gisingin ang taong ito.
Two hours lang na nagklase si Professor Rica, na dapat ay three hours yun. Kaya ang alam ng taong katabi ko ay three hours syang makakatulog.
~Ano ba yan?
Kung classmate ko sya sa subject na 'to, eh bakit sya natutulog sa unang araw ng pagpasok nya?
Hmmm. Nakakapagtaka.~ (?_?)
Because he's my boss, kailangan ko pang maghintay ng isang oras para gisingin sya.
~Gisingin ko na kaya sya?
'Wag baka magalit, sigawan na naman ako nito. Hmmm.~
-----
I look at him once again, yung mas malapitan.
He's like an angel na natutulog lang.
Yung eye lashes nya ang ganda din.
Pointed nose at napakatangos ng ilong nya.
Maputi din sya.
He has a broad shoulder at mga muscles sa magkabilang braso nya.
~What?! Huway …~
Then, namalayan ko na lang yung sarili ko na pinagmamasdan ko ang lalaking nasa tabi ko. Nakatingin pa nga ako sa likod nya at hindi ko maintindihan kung bakit ko yun tinitignan.
~Omo … Pinagnanasahan ko ba 'to?
AAAAAHHHHH!!
NO! NO! NO! … ERASE! ERASE! ERASE!~
Tinapik-tapik ko yung mukha ko. Nagha-halucinate na naman ako kapag nakakakita ng naggagandahang nilalang.
Para maiba lang yung tinatakbo ng utak ko, kinuha ko yung cellphone ko sa loob ng bag ko.
Press menu.
Press clock.
Press alarm clock.
Tsaka ko sinet yun one hour remaining na maghihintay ako ng tsiempo para gisingin ang magandang nilalang na katabi ko.
I put the earphone sa tainga ko, then, listening sa songs na nasa playlist ko.
~Maglalaro na nga lang ako ng mga games sa cellphone ko.~
-----
Suddenly, nakita kong nalaglag yung bag sa gilid ng upuan nya. Kinuha ko 'to at nilagay sa ibabaw ng desk ko. Tinignan ko ulit sya. Hindi pa rin sya nagigising.
~Hindi ko alam kung bakit ginawa ko 'to, pero kasi …~
Binuhat ko yung upuan ko at inilapit ito sa upuan ng taong katabi ko.
~Maybe because, gusto ko lang syang tignan ng mas malapitan.~
-----
Out of my curiosity, pinagpatuloy ko lang ang paglalaro ng games sa cellphone ko habang nakikinig ng songs sa playlist ko.
But then, hindi ako mapakali dahil dun sa bag na nasa harapan ko. Hindi kasi ito yung bag na dala-dala nya kanina.
I look at him, mukhang tulog pa din sya.
Bigla ko na lang inabot yung zipper ng bag nya. Naku-curious ako kung anong laman ng bag nya. Nang mabuksan ko na 'to, nakita ko ang isang maliit na plastic bag na may tatak ng drug store na binibilhan ko ng gamot.
~Nakakapagtaka.~
Hindi nga ako nagkamali sa iniisip ko kung ano ang laman ng plastic bag na yun.
There's a set of medicines na iniinom ko tuwing twelve midnight, six o' clock in the morning, twelve noon, six o' clock in the evening.
Tinignan ko sya, mas lalo akong nagtataka kung bakit sya may ganitong gamot sa loob ng bag nya.
~Pareho ba kami ng sakit?~
Ewan, pero yun lang ang unang pumasok sa utak ko nung makita ko yung mga gamot, either may sakit din sya or maybe for me.
~Haist! Pati ba naman sa utak ko kailangan kong mag-assume na para sa'kin lahat ng gagawin ng nilalang na 'to.~
Sa loob ng bag nya, nandun yung cellphone nya.
~Siguro nga, pakilamera ako sa bag ng taong katabi ko.~
I get his phone. Touch screen pa nga 'to eh, kaya bigla ko na lang na-click yung photo gallery.
~I don't know what should I feel right now …
For looking this kind of pictures …
Nakakapanglumo talaga …~
Napakaraming stolen pictures ang naka-save sa photo gallery nitong cellphone nya. Three hundred plus ang mga stolen photos na ang lahat ay kuha sa …
Alyson's Bäckerladen …
Sa labas ng apartment …
At pati dito sa academy.
Halos lahat pictures ko …
Stolen pictures ko sa lahat ng ginagawa ko araw-araw.
~Is he really stalking me from the very beginning?
Haist!
Naguguluhan na ko kung bakit nya ginagawa 'to.~
-----
I look at him once another again.
Ang himbing nga talaga ng tulog nya at hindi nya alam kung ano ang ginagawa ko sa bag nya. Binalik ko sa loob ng bag nya yung cellphone.
Hindi ko alam kung ano ang iisipin ko sa natuklasan ko.
Nayakap ko na lang yung bag nya na nakapatong sa desk ko.
Napatungo na rin ako na nakaharap sa kanya.
~Bakit mo ba kasi ginagawa 'to?~
No comments:
Post a Comment