[ Lenard's POV ]
"Aiden.", tinawag ko sya.
I'll expect na kapag tinawag ko sya, Kei will glare at me.
~Hindi nga ako nagkamali.~
I want to say this to her but …
"Aiden, mahal ka na ata ni Kei." - Lenard.
But, Kei glare at me, na para bang sinasabi nya na, be careful for what will I say.
"AAAAA-OUCH!" - Aiden.
When I say those words, lumanding naman sa mukha ko yung isang supot ng bulak.
Binato sa'kin ni Kei.
[ Aiden's POV ]
"Hmmm, sarap … thank you thank you ulit.", I said towards Vince.
Pagkatapos nyang mag-prepare nun para sa'kin, tsaka ko naman nakita yung isang binti ko na hawak-hawak pa din ni Sir Kei.
"Si-Sir Kei, kailangan bang bendahan ng ganyan 'tong binti ko?
Para kasing mummy returns na yung pagkakabalot mo nyan eh." - Aiden.
"This is the way, para 'di mo masyadong igalaw ang mga binti mo.
Ayan, tapos na, yung kabilang legs mo naman.
Let me see that." - Kei.
"Ah, ok po, here.
Otoke?!
Si-Sir Kei, ang laki ng gasgas!
A-A-A-ARAY ARAY ARAY!
HALA!
May dugo, NAKU NAKU NAKU …
Huhuhu … otoke?!" - Aiden.
Nung makita ko yung malaking gasgas sa binti ko, tsaka ko naman pinatong sa kalapit na lamesa yung tasa.
"Don’t move, don't panic.
Alcohol lang ang katapat nyan.
But this will hurt you, but please endure it for a while, ok?" - Kei.
Kumuha sya ng isang plastic ng bulak at yung alcohol na katabi nun.
Dahan-dahan naman nyang dinadampian yung piraso ng bulak sa gasgas na nasa binti ko. Sa pamamagitan nito, malilinis nun yung gasgas na nangyari sa binti ko.
-----
"Aiden.", tinawag ako ni Mr. L, which is si Lenard.
"Yup." - Aiden.
"Aiden, !@#$%^&* Kei." - Lenard.
"AAAAA-OUCH!", napasigaw ako dun sa ginawa ni Sir Kei.
Bigla nya kasing diniinan yung pagkakadampi nya sa gasgas ng binti ko.
"Aray ko Sir Kei.
Huhuhu … may galit ka ba sa'kin,
Hooooosssss … ang hapdi po, hooooosssss …", tsaka ko naman iniihipan yung sobrang hapdi.
"Hooooosssss …
Sorry, I'm so careless …
Hooooosssss … hooooosssss …" - Kei.
Bigla kong napaangat yung ulo ko.
Nakayuko ako kanina para ihipan yung binti ko …
But …
Bigla naman ding lumapit yung mukha ni Sir Kei dun sa parte kung saan yung gasgas ng binti ko, at tsaka naman din sya nakiihip.
~Haist! Sir Kei naman!
Pwede bang sabihin mo muna yung mga gagawin mo?
Nagugulat ako eh.~
Nakakagulat, dahil sobrang lapit nung face nya sa face ko.
And another that, dumampi din sa mukha ko yung hangin na galing sa bibig nya.
~Refreshing … ha?
What was that?!~
I change the atmosphere.
~Ang awkward at so kilig.~
-----
"Ano … Mr. L, ano po yung sabi nyo?
Anong meron kay Sir Kei?", pertaining to Lenard.
"Sir Kei, yung bulak?", mahinang pagsabi ko naman kay Sir Kei.
"Here, Aiden.
Yung sinabi ko kanina, kalimutan mo na yun.", tsaka nya inabot yung plastic ng bulak.
~Bakit nasa kanya yung bulak?~
"Hoooosssss … Is still hurt? Hooooosssss …" - Kei.
"Hindi na po, Sir Kei.", then tsaka naman nya tinigil yung pag-ihip dito.
~Why is it happening all of the sudden?~
Matapos mabendahan at malagyan ng band aid yung mga sugat na natamo ko, nagdesisyon na si Sir Kei na pumunta na kami ng hospital.
-----
Papikit-pikit ang mga mata ko habang nandito nakaupo sa loob ng kotse ni Sir Kei.
Actually, nasa likurang banda ako ng kotse at katabi ni Sir Kei.
And to tell you this, Si Mr. L ang nagmamaneho ng kotse.
~Siguro, inutusan ni Sir Kei si Mr. L na ipagmaneho kami.~
Papunta kami sa hospital, not because sa mga sugat na natamo ko, but because, may appointment ako sa lugar na yun.
~Naalala ko lang, may appointment din pala si Sir Kei.
I don't know kung kinansel nya yun para samahan ako sa hospital.
Or maybe, nag-aasume na naman ako.~
-----
"Aiden, sorry ha, dahil samin napahamak ka kanina." - Lenard.
"Po, ok lang naman po ako ngayon.
Tsaka, kasalanan ko din, hindi ko naipaliwanag sa kanila ng maayos kung ano talaga yung relasyon ko kay Sir Kei." - Aiden.
"You don't have to explain yourself to them." - Kei.
"Pero Sir Kei, kung hindi ko ba nilabanan yung mga yun, sa tingin mo, ipagpapatuloy pa rin nila yung maling sistema ng organisasyon nila?" - Aiden.
"Don't worry, Aiden, they will not hurt you anymore.
Kung mangyari yun ulit, I'll be sure that magdudusa sila sa ginawa nila." - Lenard.
To tell you honestly, masarap sa tenga na marinig ang mga salitang yun.
-----
~What should I do now?~
Sasalungatin ko pa ba ang mga sinasabi nila?
O, sasakyan ko na lamang ang mga nangyayari sa'kin sa tuwing kasama ko sila?
Maybe I should pretend na naniniwala ako sa mga sinasabi nila.
I only trust those words na sa tingin ko ay tama.
But …
When HE say something …
Hindi ako nag-aalinlangang magtiwala sa kanya.
~Is this because, my mom said, he will do anything for me, even if I die now?~
-----
I turn my head to my right side, I pretend to look at him blankly …
Until …
Until, I finally realize that ilang segundo ko na din pala syang tinitignan.
I stare at him with my serious face.
~Kapag lumingon ka nang nakangiti, pwede na kong …~
[ Kei's POV ]
"You don't have to explain yourself to them." - Kei.
"Pero Sir Kei, kung hindi ko ba nilabanan yung mga yun, sa tingin mo, ipagpapatuloy pa rin nila yung maling sistema ng organisasyon nila?" - Aiden.
~Kung alam mo lang …
This is all my fault, so please trust me whatever happen.~
Lumingon ako sa kanya.
I thought she will cry again.
Pero bago pa man mangyari yun …
I make a simple form in my lips that they called it as SMILE.
[ Aiden's POV ]
But, as I see the simple smile that form in his lips, ngumiti din ako sa kanya.
~Pwede na pala akong …~
"Sir Kei, I want to sleep kahit saglit lang." - Aiden.
Then, I start to close my eyes and lend my head to nowhere.
[ Kei's POV ]
"Sir Kei, I want to sleep kahit saglit lang." - Aiden.
She close her eyes at mukhang mawawalan sya ng malay.
I extend my arm at inabot ko yung ulo nya. Isinandal ko sya sa balikat ko.
Sa tingin ko, nakatulog na nga sya.
"Rest for a while now, and I'll make sure everything will be ok." - Kei.
-----
"Is she sleeping?" - Lenard.
"Yes.
Can you contact this person?", inabot ko sa kanya yung cellphone ko.
"Why? Sino ba 'to? Si Dr. Park?" - Lenard.
"Please tell her na malalate kami, thirty minutes are enough." - Kei.
"Sandali, eh nandito na tayo." - Lenard.
"Iikot mo muna yung kotse.
Dumaan ka sa kabilang lane, then after thirty minutes, bumalik na tayo dito." - Kei.
[ Lenard's POV ]
"Sandali, eh nandito na tayo." - Lenard.
"Iikot mo muna yung kotse.
Dumaan ka sa kabilang lane, then after thirty minutes, bumalik na tayo dito." - Kei.
Actually, pwede ko naman na hindi sya sundin sa mga sinasabi nya eh.
~Pero, ewan ko ba?~
Kapag involve 'tong girl na 'to, hindi ako nag-aalinlangan na gawin 'to para sa kanya.
Parang yung kanina lang, sinabihan ako ni Kei na ako 'tong magmamaneho para sa kanila.
Tinanong ko kung saan, sa hospital daw namin.
Siguro dahil sa injury ni Aiden kaya dun kami pupunta.
Pero 'di ko maintindihan kung bakit after thirty minutes pa kami pupunta ng hospital, eh nandito na kami sa harap ng hospital.
~Dahil ba dumada-moves si Kei na nakaakbay at nakapatong ang ulo ni Aiden sa balikat nya.
Or, is she really sleeping?
Ano ba talagang relasyon ang meron ang dalawang 'to?
Something makes me confuse lalo na kung sya ba talaga ang gumawa nun sa mga bad guys.~
[ Aiden's POV ]
"Ehem, Miss Allonza wake up nandito na tayo. " Kei.
Narinig ko ang boses ni Sir Kei na sobrang lapit.
Iniangat ko ang ulo ko at lumingon sa left side ko, tsaka ko minulat ang mga mata ko.
Nakita ko yung bintana ng kotse, nasa hospital na nga kami.
Lumingon ako sa right side kung saan nakapwesto si Sir Kei.
Tsaka ko nakitang nakatingin din pala sa'kin si Mr. L na nakaupo sa driver's seat.
"Sorry po nakatulog ako." - Aiden.
"Its ok Aiden, halika na.", sabi ni Mr. L.
Inabot nya yung handle ng pinto na katabi ko para buksan 'to.
~Pero nasa loob pa lang din naman sya .~
-----
"Miss Aiden, dito na po tayo." - Nurse Jane.
Pumasok kami dun sa isang kwarto para magbihis ng hospital dress.
~Syempre kaming dalawa lang ni Nurse Jane.~
Si Nurse Jane pala yung nurse ko ever since nung nagising ako.
Nang makalabas na kami, pinaupo nya na ko sa wheelchair.
Nakita kong si Mr. L na lang yung naghihintay sa labas ng kwartong yun.
"Si Sir Kei po?", hinanap ko agad si Sir Kei.
"Miss Aiden, halika na po, magsisimula na po yung treatment nyo." - Nurse Jane.
"Ha, ah ok po.
Pakisabi po pala kay Mr. Donor sorry late ako." - Aiden.
[ Kei's POV ]
"Sir Maurier, ayos lang po ba na sabay kayong pupunta dito para sa treatment nya?" - Nurse Goo.
Actually, pagkapasok ni Miss Allonza sa kwartong yun para magbihis, pumasok na rin ako sa kabilang kwarto na panlalaki para na rin magbihis ng hospital dress.
[ Lenard's POV ]
Naiwan akong nakatayo dito sa labas ng dalawang kwartong 'to.
Hanggang ngayon hindi ko pa rin maintindihan kung bakit nangyayari 'to.
Pareho silang pumasok sa magka-ibang kwarto para magpalit ng damit.
~Pareho ba silang mako-confine?~
Tinanong ko naman si Kei, kung bakit may sariling nurse si Aiden, hindi naman nya sinagot yung tanong ko.
~Ano bang nag-uugnay sa dalawang 'to?~
-----
Last time, last day din ng month nun, sinamahan ko si Kei dito sa hospital dahil may appointment daw sya.
After an hour, lumabas sya sa isang kwarto na naka-wheelchair na.
Tinanong ko sya kung anong nangyari, pero ang sabi nya, ihatid ko na daw sya sa condo nya.
Ayoko syang sundin nun dahil gusto ko munang malaman kung bakit at anong nangyari.
Pero wala din akong nagawa, mukhang nanghihina sya ng mga oras na yun.
Tinanong ko si Ate Alyson, about dun.
Secret daw yun, at si Kei na lang ang magsasabi ng mga bagay na yun.
Inusisa ko din yung dad ko na head doctor sa hospital na 'to.
It's a big secret daw yun at hindi lang si Kei ang involve.
So, as I conclude, ganun pala yun, lahat ng sikretong yun ay about kay Aiden.
Mas lalo ko tuloy gustong malaman kung sino talaga si Aiden.
~There's something in her that capture the cold-hearted guy.~
[ Aiden's POV ]
"Ha, ah ok po.
Pakisabi po kay Mr. Donor sorry late ako." - Aiden.
"It's alright, Miss Allonza.
On time ka lang din naman." - Kei.
"S-s-sir Maurier, ok lang po ba na malaman na nya?" - Nurse Jane.
"Nurse Jane, anong dapat kong malaman?" - Aiden.
"Ah, ang Mr. Donor mo ay walang iba kundi si Sir Maurier." - Nurse Jane.
Napatayo ako mula sa pagkakaupo sa wheelchair.
Nagulat ako sa narinig ko.
Gusto kong lumapit sa kanya.
Pero …
Pero isang hakbang pa lang ng paa ko, nanginginig na ako.
"Ba … bakit …?" - Aiden.
"Umupo ka na lang nga, magsisimula na tayo." - Kei.
As he commanded me, parang may dagat akong nakikita.
Napupuno na pala yung gilid ng mata ko ng mga luha ko.
Dahil siguro sa nalaman ko na si Sir Kei din pala ang dahilan kung bakit nandito ako ngayon.
---------------------------------------------------------------------------------
Author's Note:
Hi, everyone. Kamusta ulit po kayo?
How have you been these days?
~Naks, english agad ang pambungad ni author-edz923. hehehe~ :^_^:
Is this because, I have a lot of things to explain on why I'm not updating the next chapters of this story, myHB2myPM?
~Tsk! Nakaka-nosebleed pala talaga. hahaha~ :^_^:
-----
Anyway, this is one of my explanation.
Mahigit two months din kasi anong busy sa school, particularly sa on-job-training ko.
Gigising ng maaga para pumasok sa company, ayoko ko kasing ma-late lalo na hindi naman ako empleyado dun.
Ang goal ko kasi dun is, matapos ko agad yung OJT ko.
Actually, yun yung pinoproblema ko nung pagpasok ng second semester ng college life ko. Hindi kasi ako nakapag-advance OJT, personal problem naman yun.
But anyway, nung tinanggap na ko sa company na yun, syempre hindi ako nagdalawang-isip pa na pagsikapan ko yung pagtapos sa limit time na two hundred hours.
Well, good job naman kasi ngayon tapos ko na sya.
May kasalanan nga lang ako, pero, I bear it na lang on my own. ~hehehe~ :^_^:
Not so big naman yun. Kasi …
Ah basta, it's ok.
~gwenchanh-a~
-----
Dahil na over-work ko yung pagsulat ng author's note for this time, nagkwento pa ako kung bakit tagal kong nakapag-update nito, I hope na maintindihan nyo.
Nakasalalay kasi yung future ko sa bawat gagawin ko sa araw-araw.
Kaya dapat ganun din kayo.
Huwag nyong kalimutan kung ano talaga yung priority nyo.
~Hahaha, nangaral pa si Ako.~ :^_^:
-----
Anyway, ganito na lang, kaya 'di ako nakapag-update ng any stories for the part two months, este, three months na din ata yun, dahil na rin naging busy ako sa school works ko.
~I hope hindi ganito yung mangyari kapag employee-works na yung ginagampanan ko sa life.~
-----
By the way, nakakagawa naman ako ng time para makapagsulat ng mga susunod na kabanata ng istoryang 'to.
See, chapter 21 yung iniwan kong kabanata nung January, ngayon, mag-update ako hanggang dito, chapter 25.
-----
Isa lang naman ang gusto kong mangyari eh, magustuhan nyo sana yung imaginary story na ginagawa ko.
Alam nyo bang natutuwa ako ng labis-labis nung makita ko na may nagpa-follow sa'kin sa watty kahit hindi ako masyado nag-a-update sa profile ko. Ayii … :^_^:
Kaya din siguro nadadagdagan yung votes na natatanggap ko kasi, nagugustuhan nila yung mga istorya ko.
I really really really appreciate all of those things.
~jongmal~
-----
You know what, naging busy din pala ako sa kapapanood ng mga korean at japanese movies/drama series na sobra kong nagugustuhan.
Kaya, if you would like to know about me, some of those things ay nailalagay ko sa stories ko.
Pero not all ha, you know naman … ~hehehe~ :^_^:
~The ONE that most UNDERSTAND yourSELF, is the ONE inside YOU.~
Love love ko talaga 'tong quotes na 'to.
Maybe because, sometimes talaga, nakakagawa ako ng mga thoughts na sa tingin ko ay big hit para sa life ko. ~hehehe~ :^_^:
-----
Ok ok, dami ko na pala nasabi, kaya tapusin ko na.
Ito lang ang gusto kong mangyari sa ngayon …
Sana habang binabasa nyo 'to, I hope na subaybayan nyo pa yung mga eksenang gusto kong ipalabas sa story ko.
And if you want something to add, just comment or message me.
Kung minsan na ma-late man ako ng response, bear with me ha. Ok ok … :^_^:
-----
Suggest na lang po kayo kung anong happenings ang gusto nyong mabasa, para kung sakali man, yun din pala ang nasa isip ko. ~hehehe~ :^_^:
I hope na ma-enjoy nyo ang pagbabasa ng fiction story na 'to. I lend my time to do this story.
Pag-usapan din po natin yung mga eksena sa story ito. And don't forget the meaning of myHB2myPM, stands for "my HEART belongs to my perfectMan" - perfectgirL
Just keep on reading it. Enjoy.
Silent readers, paramdaman kayo ha. Thank you very much.
Critics, hmmm, KARMA strikes more than THREE times, you know.
~THIS IS A FREE COUNTRY. YOU CAN DO WHAT YOU WANT.~
SMILEY :^_^:
~^o^~ --- *\O/*
---------------------------------------------------------------------------------
No comments:
Post a Comment