Chapter 26: Treatment

[ Kei's POV ]

I am lying on this bed, inside this huge room, together with the person who needs me the most.

~Reminiscing the things that happen for the past few months.~

Papikit-pikit ang mga mata ko habang nakahiga sa kama ng hospital na 'to. Ilang minuto na rin na akong nakahiga dito at nakikinig sa pag-iyak nya.

Hindi ko alam kung matutuwa ba ako dahil umiiyak sya para sa mga nagawa ko sa kanya or kailangan ko nang kumilos para patahanin sya.

But then, hindi ako pwedeng gumalaw-galaw sa kinahihigaan ko dahil para na rin ito sa treatment nya.


[ Aiden's POV ]

~huhuhu HUWAAAAAHHHHH~ (T_T)

Yes, I am crying right now.

Hindi ko alam kung bakit ako umiiyak dahil lamang sa nalaman ko.

~Is this because …

I'm lying in this bed, inside this huge room, together with the person who I owe my life for the rest of my life.~

They doing the treatment on me.

"Nurse Jane, bakit po sya yung si Mr. Donor ko?

Bakit kailangan nyang gawin yun para sa'kin?

Madami na silang natulong sa'kin pero bakit ganun?

Wala naman akong naaalalang nagawa ko sa kanila para gawin nila 'to sa'kin?

Nurse Jane, bakit po?" - Aiden.

"Wala din akong alam, Miss Aiden. Ang alam ko lang, kailangan lang namin ilihim sa'yo pansamantala kung sino ang Mr. Donor mo. Inutos din kasi samin yun ni Sir Maurier." - Nurse Jane.

-----

~I don't like to be like this.

Ayokong maging makitid ang utak ko para sa ikabubuhay ko.

Hindi ko maintindihan.

Maraming bagay akong hindi maintindihan.~

Gulong-gulo pa rin ang utak ko sa mga nangyayari ngayon. Ilang minuto na rin akong ganito.

Hindi gaya nung nakaraan na parang wala na lang sa'kin yung mga proseso ng treatment.

Sa tingin ko pa nga, mas nahihirapan sya sa kalagayan nya para lang gawin yung treatment for my sake.

Samantalang ako, wala akong nagagawa para sa sarili ko.

~I just need to know why he is doing this. I need to know it.~

But …

But, in order to have no awkward moment between me and him, I decided to calm myself and wait for those words that he will tell me soon.


[ Lenard's POV ]

I was waiting in this chair for almost an hour na rin.

Hindi ko pa rin alam kung bakit pareho silang pumasok ng isang private room. I only hear that they going to do the treatment.

~What should be THAT treatment?

At para saan naman yun?

Is Aiden have those disease na nakakahawa?

Or maybe I just wondering around kung ano ba talaga ang nangyayari.~

-----

I better ask someone.

Isang oras na rin nung unang pumasok si Doctor Park sa loob ng private room. At ngayon na lumabas na sya at kasama yung dalawang nurse na sila Nurse Jane at Nurse Goo.

"Excuse me Doc, naiwan kasi ako dito sa labas at hanggang ngayon hindi ko alam kung ano ang nangyayari.

Can you explain something for me, para I know kung bakit ko sila hinihintay. Any hint that you could give me?" - Lenard.

Doctor Park told me something that I should hear by now. As in, yung konting impormasyon na kung anong nangyayari sa loob ng private room na kung nasaan sila Aiden at Kei. At yung dahilan nun, mahirap ng mag-conclude sa ngayon.

Those information or reasons ay si Kei lang ang makakapagsabi sa'kin.

Saglit lang yung pag-uusap namin, mas mai-explain pa daw yun ni Kei sa'kin basta handa na syang sabihin yun sa ibang tao.

And to be honest, I'm not in the position to know everything about that.

The only words that I could say is …

"This is why we should keep our promise to protect that girl named Aiden."


[ Aiden's POV ]

~hingang malalim~

Inhale …

Exhale …

Inhale …

Exhale …

~hingang malalim~

Some of those things na nakapaligid sa'kin ay nagbi-blurted na. But, one side of this room ay malinaw na malinaw pa rin sa mga mata ko.

Natapos na yung treatment. Bago lumabas sila Nurse Jane at Doctor Park, inurong muna ni Nurse Jane yung kurtina na kung saan nagse-separate sa dalawang kama na nasa loob ng private room na 'to.

He was lying next to my bed.

He's looking at me.

He never let that simple smile take away in his lips.

"Sir Kei, anong nginingiti mo dyan?

Natatawa ka ba dahil alam ko na kung sino si Mr. Donor ko?

Natatawa ka ba dahil sa mga inasal ko dati nung kinakausap ko si Mr. Donor?

Yung kinakausap ko sya kahit na hindi ko sya totally kilala at isang ajussi ang tingin ko sa kanya?

Tsk, wala ka bang ibang sasabihin or ie-explain sa'kin?

Pero kung 'di mo sasabihin sa'kin ngayon, eh 'di maghihintay na lang ako.

Hindi ko naman kasi maintindihan eh." - Aiden.

"Magpahinga ka na lang muna dyan.

Then, mamaya ihahatid na kita sa apartment mo.", sabay ngiting nakakaloka.

~Wala nga talaga syang balak sabihin ngayon kung bakit ganito yung nangyayari.~


[Kei's POV ]

"Magpahinga ka na lang muna dyan.

Then, mamaya ihahatid na kita sa apartment mo." - Kei.

~Miss Allonza, kindly wait for the right moment.

This is not the time to tell you everything.

I'll tell you my secret when the right time comes.~


[ Aiden's POV ]

"Miss Aiden, gawin nyo po lahat ng pinagbilin ko sa inyo lalo na po ang pag-inom ng gamot sa tamang oras. Mahirap po kasi kapag na-delay ang pag-inom nyo ng gamot. Mas makakalala po yun sa resulta ng treatment nyo.", bilin sa'kin ni Nurse Jane.

Palabas na kami ng hospital.

Pareho kaming naka-wheelchair ni Sir Kei. At pareho din kaming inaalalayan ng kanya-kanya naming nurse.

~By the way, hindi ko pala kilala yung nurse ni Sir Kei. Nurse Goo daw yung name nya.

Hmmm. Singkit sya. Yun lang masasabi ko. ~hahaha~ :^_^:

Hanggang dito ba naman nagiging matalas na yung mata ko pagdating sa mga bagay na ganun.~

-----

Lumingon-lingon ako sa paligid.

I'm searching for someone.

"Sir Kei, umuwi na po ba si Mr. L?

Kanina pa siguro sya naiinip kakahintay sa atin.", tanong ko kay Sir Kei.

~Yes, I'm searching for the one person who I thought so na mas nalilito kaysa sa'kin.~

Napansin ko kasi sa kanya kanina na parang hindi nya alam yung nangyayari. Madalas nyang tanungin yung nurse ni Sir Kei at si Nurse Jane.

I'm waiting for his answer about my inquiry.

Looking at him, mukhang nasa bad mood sya.

~Bakit kaya? (?_?)

Ok naman sya kanina? ~

-----

Suddenly, I hear a familiar voice galing dun sa main door ng hospital.

"Wow naman, hinahanap mo pa rin pala ako. ~hehehe~ :^_^:

Don't worry, I'm not going to somewhere else.

Anyway, I'm your driver for now, right?!

So …

Let me take you inside the car." - Lenard.

I was happy to see his face. Nandito pa rin pala sya.

"Ilang oras ka nang naghihintay, hindi ka nainip?

Sorry ha, natagalan kasi. Chinek din nila yung ibang parts ng katawan ko if may malalang fractures akong natamo galing dun sa mga bad guys."

"Oh, I see.

Aiden, can you please forget those happens to you today lalo na yung sa bad guys.

We will take over about that." - Lenard.

"Ah, ok po.", sabay alalay nya naman sa'kin patayo ng wheelchair.

Pero …

"Hey, Mr. Takahara, can you help me with this?!" - Kei.

Nakita ko naman na nakahawak si Sir Kei sa braso ni Mr. L, sabay akbay sa balikat nya.

~Hindi siguro makatayo ng maayos si Sir Kei.~

Patayo na ko kaya si Nurse Jane na lang yung umalalay sa'kin hanggang dun sa pagpasok ng kotse ni Sir Kei.

~Wait … I feel something.

Something towards dun sa dalawang guys.

Ang weird.~


[ Lenard's POV ]

"Oh, I see.

Aiden, can you please forget those happens to you today lalo na yung sa bad guys.

We will take over about that." - Lenard.

"Ah, ok po." - Aiden.

Palapit naman ako kay Aiden, aalalayan ko syang makababa ng hagdanan dito sa entrance ng hospital. Naka-park na rin yung kotse sa harap nito kaya baba na lang kami. But …

But instead of si Aiden yung aalalayan ko papunta dun sa kotse …

"Hey, Mr. Takahara, can you help me with this?!", sabay hawak sa braso ko plus isang mahigpit na akbay sa balikat ko.

"Eh, Kei, paanong …" - Lenard.

"Shut up!

Keep walking!", pabulong nyang sabi sa'kin with his commanding voice.

~Tsk, natatawa ako.

Is this Kei Maurier na kilala ko?~


[ Aiden's POV ]

Ihahatid na ako nila Sir Kei at Mr. L sa apartment ko.

Ang tahimik sa loob ng kotse. Hindi kasi ako nagsasalita ganun din sila Sir Kei at Mr. L. Wala naman akong lakas ng loob para magsalita lalo na sa nalaman ko ngayon araw na 'to.

The only I know is may kung anong dahilan kung bakit ginagawa ito ni Sir Kei, ganun din ni Mam Alyson.

May hindi pa sila sa'kin nasasabi mula noon. Ayoko naman na pangunahan at itanong ko sa kanila kung bakit nila ako lubos na tinutulungan.

Hindi ko maintindihan.

Gusto kong malaman pero …

Pero nauunahan pa rin ako ng takot sa mga bagay-bagay at kahihiyan kung ano nga ba ako sa magkapatid na Maurier.

Sa ilang buwan nang nakakalipas, si Mam Alyson at ang kanyang kapatid na noon ay hindi ko pa nakikilala ng personal, ay may malaking naitutulong sa'kin lalo na sa pag-recover ko mula sa aksidente.

Yung aksidenteng yun …

Mukhang yun ang umpisa kung bakit ako napasama sa buhay ng magkapatid na Maurier.

Kung noon, tinutulungan na nila ako at kailangan ko lang makinig sa mga sasabihin nila dahil yun lamang ang makakabuti sa kalagayan ko.

Ngunit ngayon …

Ngunit ngayon na kaharap ko na ang isang taong itinago ang sarili para sa mas malaking naitutulong sa'kin …

Hindi ko alam kung paano ako magre-react.

Hindi ko maintindihan.

Sa mga oras na 'to, nais ko munang dahan-dahan na lamang malaman kung ano-ano pang impormasyon ang nais nilang ipaalam sa'kin.

~I will not be rush to the truth that I want to know.

Instead, I stay by his side to know more what I must do to return the favor for him.~

-----

Nasa harapan na pala kami ng apartment ko. Hindi ko namalayan ang oras ng biyahe mula dun sa hospital hanggang dito sa apartment ko.

Si Sir Kei yung nagbukas ng pinto ng kotse for me.

"Aiden, magpahinga ka na pagkapasok mo.

Stay safe ha. Bukas, I'll make sure that you'll be alright pagpasok mo sa academy." - Lenard.

"Thank you very much Mr. L, bukas na lang po ulit tayo mag-usap.

If you have some questions for me, sasagutin ko po yun.

Ok po, thanks." - Aiden. :^_^:

"Sige, sabi mo eh. Ahmm, dito na lang ako sa loob ng kotse.

Kei, ikaw na bahala sa kanya. I'll wait for you in a minute, ok?!" - Lenard.

Pagkatapos kong magpaalam kay Mr. L, pareho na kaming lumabas ng kotse ni Sir Kei.

He leads me papasok ng apartment ko.

"Miss Allonza, magpahinga ka muna ngayon.

If your strengths are back to normal, kindly pack your things, yung kaya mo lang na i-empake sa ngayon.

You will leave this room tonight." - Kei.

"Ha? Po?" - Aiden.

"I know na nakakapagtaka kung bakit ganun yung sinabi ko.

Pero, take those words as my command for you.

Be sure you'll do that without hesitation. This is for your own good na rin.

I'll explain those things to you later. And at nine o' clock tonight, I'll fetch you." - Kei.

Tumango na lang ako sa mga sinasabi nya.


It’s a command after all.